Urodzony 23 kwietnia 1931 r. w Warszawie, studiował filologię polską na Uniwersytecie Łódzkim, gdzie w 1952 r. uzyskał magisterium. Debiutował rok wcześniej rozprawą o twórczości Słowackiego. Po przeprowadzce do Warszawy pracował w Państwowym Instytucie Wydawniczym, a od 1953 r. był związany z Instytutem Badań Literackich PAN. Od 1954 r. prowadził zajęcia na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie w 1956 r. rozpoczął pracę etatową.
W 1958 r. uzyskał stopień kandydata nauk filologicznych na podstawie pracy o Apollo Korzeniowskim. W 1966 r. habilitował się rozprawą o dramatopisarzach modernistycznych, a rok później został docentem. Kierował Zespołem Historii Dramatu, Teatru i Filmu, a później Zespołem Teatrologii w Katedrze Kultury Polskiej UW. W 1975 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1987 – profesora zwyczajnego.
Pełnił liczne funkcje akademickie i organizacyjne, m.in. był prodziekanem Wydziału Polonistyki UW, dyrektorem Instytutu Literatury Polskiej, członkiem Senatu UW, a także członkiem wielu towarzystw naukowych i redakcji czasopism. W latach 1993–1997 kierował Stacją Naukową PAN w Wiedniu. Od 2002 r. na emeryturze, kontynuował działalność naukową w Zakładzie Teatru i Widowisk w Instytucie Kultury Polskiej UW.
Spośród osiągnięć naukowych prof. dr. hab. Romana Taborskiego, obecnego nestora polskiej teatrologii, należy wymienić przede wszystkim znaczące opracowania z zakresu dziejów dramatu i teatru okresu Młodej Polski, takich jak Życie literackie młodopolskiej Warszawy (Warszawa 1974), Warszawskie teatry prywatne w okresie Młodej Polski 1905-1918 (Warszawa 1980), Dramaty Stanisława Wyspiańskiego na scenie do 1939 roku (Warszawa 1994), Walka o nowy repertuar w teatrach młodopolskiej Warszawy (Warszawa 1999), edycje m.in. pism Stanisława Przybyszewskiego i Jana Augusta Kisielewskiego w serii Biblioteki Narodowej, współautorstwo podstawowej antologii Polska myśl teatralna i filmowa (Warszawa 1971), a także wiele prac poświęconych polsko-austriackim kontaktom kulturalnym.
Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi (1973), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1977) i Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1989). Mieszka w Warszawie.